واسه شبای بغض ابر ترانه هام رنگ نداره

تموم شعرای ترم به خدا آهنگ نداره

دیگه واسه شکستن شیشه همه

خورجین دلتنگی های شعرام دیگه سنگ نداره

من یه نفر یکتنه باس هزارتا من رو بشکنم

دیگه من حقیقیم حوصله جنگ نداره

مترسک تو آینه یه سد واسه کلاغا بود

بود و حالا پیش اونا حناش دیگه رنگ نداره

صبوری و تحمل هم اندازه داره نازنین

با اسب عمرمون می ریم و می دونیم خنگ نداره

رسیدن آخر جاده مثل صبح شب بغض

طاقت طی طریقو این پاهای لنگ نداره

چیزی نمونده تو گلوم به جز یه بغض نیمه جون

با صدایی که مثل اون روزا دیگه رنگ نداره

تو آینه زل زدنو واسه چی تکرار میکنم

 نگامو رو تنی که توشه چرا آوار میکنم

 شونه به دس گرفتنو تو آینه زل زدنو

هم واسه دل هم واسه گرمی بازار میکنم

 اگه جوونیمو میخوای بیا کنار پنجره

 اگه نمی خوای اصلا واسه چی اصرار میکنم

 قصه من قصه یک مرد درون یک قابه

 میشکنم حصارو با قصه گو دیدار میکنم

 صداقت چشمای من دروغه !! آینه اینو گفت

 هر چی صداقت پیش بیاد پس از این انکار میکنم

 تنها شدن رو من توی تموم لحظه هام دارم

 تو نباشی صحبتامو با درو دیوار میکنم

چه بی تامل می نویسن ازت

دستای من که عمری با تو بودن

آبی تر از دریای چشمات منم

لبهای من همینو می سرودن

تو ابری بغض دقایق من

خورشید من واسه دل من بتاب

منو ببر جایی که بی ابر باشه

یا ابرا رو ببر درون یک قاب

جنگلی که منو توو دست من

با همدیگه درون قاب کشیدیم

یه باغچه پر از شقایق عزیز

یادته که کنار آب کشیدیم

حالا هوا ابری تر از همیشه اس

بغضا می خوان آروم آروم ببارن

تو قاب نقاشیهای منو تو

 می خوان یه سیل به این هوا بذارن

چه بی تامل می نویسن واست

دستای من اون دوستای دائمت

واسه نجات جنگل و شقایق

چه سخت گرفته اند دامنت